3e883cee-80c7-4c01-82fe-dd7763d1cf52
cooltext209862574333554
cooltext165709977650164

ICCN-ის ისტორია

8b072d4f47fa16702f8c7356d2c88ee8_xl
1920x1080-white-solid-color-background
1920x1080-white-solid-color-background

კავკასიის რეგიონში, კონფლიქტების გადაჭრის დამოუკიდებელი ცენტრის დაარსების პროექტი თავდაპირველად შემოთავაზებულ იქნა დოქ. გიორგი ხუციშვილის მიერ 1989 წელს, თუმცა იმ პერიოდში, კონფლიქტების კვლევის ცენტრის, როგორც ახლად დაარსებული ადამიანის უფლებათა და საქართველოს ეთქნიკური ურთიერთობების სახელმწიფო კომიტეტის გახსნამდე, 1992 წლამდე, მოღვაწეობდა მხოლოდ მეცნიერთა არაფორმალური ჯგუფი. ცენტრმა მონაწილეობა მიიღო ეთნიკურობა და ევროპული უსაფრთხოების საერთაშორისო პროექტში, რომელიც საერთაშორისო კვლევების ცენტრის მიერ იყო კოორდინირებული ქუინსის უნივერსიტეტში, კინგსტონში. 1993-94 წლებში დოქ. გიორგი ხუციშვილმა მოიპოვა IREX/Carnegie-ის საერთაშორისო უსაფრთხოების კვლევიების პროგრამის სტიპენდია საერთაშორისო უსაფრთხოებისა და შეიარაღების კონტროლის ცენტრში (ამჟამად საერთაშორისო უსაფრთხოებისა და თანამშრომლობის ცენტრი) სტენფორდის უნივერსიტეტში.

CISAC-ის სტიპენდია გაგრძელებული იქნა სრულ აკადემიურ წლამდე რისთვისაც დიდი მადლობა პირადი შემოწირულობისათვის ბატონ David Packard-ს ამავე პერიოდში, დოქ. S. Neil Macfarlane-ს ქუინის უნივერსიტეტი, დოქ. David Holloway -ს CISAC-დან და Dr. Raymond Shonholtz-ს დემოკრატიული ცვლილებების პარტნიორებს, რომლებმაც უბიძგეს ბ-ნ ხუციშვილს განაცხადი შეეტანა John D და Catherine T. MacArthur-ის ფონდში დამოუკიდებელი არასამთავრობო ორგანიზაციის - კონფლიქტებისა და მოლაპარაკების საერთაშორისო ცენტრის - საქართველოში დაარსების თაობაზე. დამფუძნებელი ასამბლეა შეიკრიბა თბილისში, 1994 წლის 8 აგვისტოს, სადაც ანონიმურად (სულ 63 ხელმოწერით) მხარი დაუჭირეს ICCN-ის დაარსებას. დოქ. ხუციშვილს მიენიჭა ICCN-ის დამაარსებლის წოდება. 1994 წლის 3 ნოემბერს, საქართველოს იუსტიციის სამინისტროში ICCN-ი დარეგისტრირდა როგორც არაკომერციული არასამთავრობო ორგანიზაცია (მოწმობა#1755).

ICCN-ს საქართველოს კანონმდებლობით მიენიჭა საერთაშორისო ორგანიზაციის სტატუსი, რადგან სტენფორდის უნივერსიტეტის CISAC (სტიპენდია) ICCN-ის დაფუძნებიდან ერთი წლის შემდეგ ემსახურებოდა, პროექტის იმპლემენტაციას. მას შემდეგ ICCN-ი ჩამოყალიბდა დამოუკიდებელ მოიჯარედ. ICCN-ის მიერ განხორციელებული აქტივობები ვრცელდება კავკასიის რეგიონზე, განსაკუთრებული ყურადღება კი ეთმობა საქართველოში მიმდინარე სიტუაციას, თუმცა ამავდროულად მონაწილეობს ფართო ქსელში და საერთაშორისო პროექტებში.

ICCN-ი თანადამფუძნებელია საერთაშორისო საზოგადოებებისა და ცენტრების, მაგ. სამართლიანი არჩევნებისა და დემოკრატიის საერთაშორისო საზოგადოების, რომელიც მდებარეობს საქართველოში, თბილისში. ასევე არასამთავრობოთა ფორუმი მშვიდობისა და არაძალადობისათვის კავკასიაში; კავკასიელ ქალთა კვლევისა და კონსულტაციის ქსელის (CWN)-ს და ა.შ. 1996 წლიდან ICCN-ი იყო საორგანიზაციო კომიტეტი დსთ -ს კონფერენციის იძულებითი მიგრაციის (ე.წ. CISCONF ან ჟენევის პროცესი ) წევრი, რომლსიც ფინანსდებოდა UNHCR-ის, IOM და OSCE-ს მიერ. 1998 წლიდან ICCN-ი IANSA-ს (საერთაშორისო სამოქმედო ქსელი მცირე შეიარაღების თაობაზე) წევრია რომელიც ასევე გაერთიანებულია ინტერკულტურულ აქტივობებში (ჰოლანდია). 2000 წლიდან აღნიშნული ორგანიზაცია მშვიდობისა და განვითარების გავრცელებისა (Dr mult Johan Galtung, Director) და კონფლიქტებისა და ტრანსფორმაციის ევროპული პლატფორმის წევრია (ჰოლანდია). 2001 წელს, ICCN-ი ასევე გახდა ძალადობის წინააღმდეგ ქართული კოალიციის თანადამფუძნებელი. 2003 წლის თებერვალში, ICCN-ის დირექტორის ინიციატივით შეიქმნა საქართველოში რელიგიური არატოლერანტობის საწინააღმდეგოდ მიმართლი მოძრაობა.

2009-2012 წლებში, ICCN-ის მიერ განხორციელებული აქტივობები მიმართულია ერთადერთი მიზნისაკენ: ხელი შეუწყოს ქართული საზოგადოების გარდაქმნას თანდათან გახდეს ლიბერალური და არა-ძალადობრივი, რაც მრავალფერობნების პატივისცემას გულისხმობს.

კონფლიქტების მშვიდობიანი გადაჭრა და პრევენცია

ICCN-ის უპირველესი ამოცანაა კონფლიქტების პრევენციისა და მშვიდობიანი გზით გადაჭრის პირობების გაუმჯობესება, ასევე არაძალადობრივი მიდგომების შემუშავება და გატარება.

ამ მხრივ, მთავარ პრობლემას წარმოადგენს არსებული კონფლიქტების ანალიზის სიმცირე. კონფლიქტების მშვიდობიანი და არაძალადობრივი გადაჭრა ხშირად აღიქმება სისუსტედ და დამარცხებად. ჯერ კიდევ 2008 წლის აგვისტომდე, საქართველოს მთავრობამ წამოიწყო ძლიერი სამხედრო კამპანია. დისკუსია მიმდინარეობდა იმის თაობაზე თუ ვინ იყო დამნაშავე, მაშინ როცა კონფლიქტის ფესვები იგნორირებულ იქნა, მაშინ როცა მოსახლეობა ალტერნატივის გარეშე რჩებოდა, მაშინ როცა კონფლიქტის კონკრეტული გადაჭრის, დაბინავების, ჯანმრთელობის, სკოლებისა და დისკრიმინაციის საკითხი უნდა განხილულიყო. ამ კუთხით კულტურის დიალოგი და გაგება თითქმის სრულიად იკარგება.

მედიის როლი განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია ამ კონტექსტში. თავისუფალი, პროფესიონალური და ეთიკური მედიის ნაკლებობა შეიმჩნევა ქვეყანაში, განსაკუთრებით ომიანობის პერიოდში სადაც საჭიროა მშვიდობაზე ორიენტირებული მედიის პროფესიონალები. ჟურნალისტებს ჭირდებათ სიღრმისეული ინფორმაცია კონკრეტულ საკითხზე, ადამიანზე ორიენტირების თვალსაზრისით. მათ ასევე ჭირდებათ პროფესიონალიზმისა და ეთიკის სტანდარტების შესახებ მეტი ინფორმირებულობა კონფლიქტურ სიტუაციებში.

კონფლიქტების პრევენციისათვის რესურსების მობილიზება ასევე მნიშვნელოვანი საკითხია. ქართულ-რუსული კონფლიქტის შედეგად, დევნილთა ახალი ტალღა წამოვიდა ქართლიდან და სამხრეთ ოსეთიდან. ამ ხალხმა გამოიარა ომი და ჯერ კიდევ განიცდის რთულ და სტრესულ სიტუაციას. მათი მოთხოვნილებები არ არის დაკმაყოფილებული, რის საფუძველზეც თანდათან კლებულობს მიმდინარე პროცესებისადმი გაგება და შეგუება მათი მხრიდან, ასევე საკუთარი ინტერესების მშვიდობიანად დაცვა კონფლიქტის გამომწვევი მიზეზებს შორის.

ICCN-ის სტრატეგია წარმოადგენს ჟურნალისტებთან კონფლიქტების რეპორტირების დროს მათი პროფესიონალიზმის და ეთიკის თაობაზე დისკუსიას, ასევე დევნილთა და ლტოლვილთა შესაბამისი ცოდნითა და კვალიფიცირების უზრუნველყოფით, მიმდინარე და კონფლიქტურ სიტუაციებში პროცესებისადმი მეტ შემრიგებლობას.

უმცირესობების ჯგუფების ინტეგრირებისადმი პატივისცემა

ICCN-ის მეორე მიზანს წარმოადგენს ეთნიკურ და რელიგიურ უმცირესობათა ჯგუფების, შედარებით ფართო თემთან თანამშრომლური ურთიერთობებისა და მათი სამოქალაქო ცხოვრებაში ჩართულობის ხელშეწყობა.

ერთერთი ძირითადი პრობლემას წარმოადგენს უმცირესობათა პოლიტიკური და სამოქალაქო ინტეგრაცია, რომელიც ჯერ ვერ მოხერხდა. უმცირესობათა მიღება და ცნობა ქართულ საზოგადოებაში ჯერ სრულად არ არის განვითარებული. გავრცელებული პატრიოტიზმი ეწინააღმდეგება მრავალფეროვნებას.

ზოგიერთ შემთხვევაში ეთნიკურობა რელიგიურ ჯგუფს ემთხვევა. ამრიგად ქართული მართლმადიდებლური ეკლესიის როლი განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია. მისი როლი საკმაოდ გავლენიანია და ხელს უწყობს ნაციონალურობის, რწმენაზე დამყარებული იდეოლოგიის გავრცელებას.

ქალთა ერთობლივი ინტერ-ეთნიკური მცდელობა მიეღწიონ პოლიტიკურ და სოციალურ ცხოვრებაში მეტ გავლენას ადგილობრივ დონეზე, შესაძლოა ჩაითვალოს ტრანსფორმაციის მნიშვნელოვანი ფაქტორად. თუმცა რიგ ეთნიკურ უმცირესობებით დასახლებულ თემებში - როგორციცაა აზერბაიჯანული საზოგადოება ქვემო ქართლში და სომხური დიასპორა ჯავახეთში - ქალთა როლი შემოიფარგლება რეპროდუქციითა და საშინაო საკითხების მართვის საფუძველზე, თემის საკითხებში და ფართო სოციალურ ცხოვრებაში მონაწილეობის საშუალების გარეშე.

ICCN-ი ხედავს შეუპოვრად მუშაობის აუცილებლობას, ცენტრალურ და სათემო დონეებზე, ეროვნულ ინტეგრაციასთან მიმართებაში როგორც ფასეულობას. ტოლერანტული დამოკიდებულებები და კონკრეტული სამშვიდობო და ნაყოფიერი თანაცხოვრება უნდა გავრცელებულ იქნას. ICCN-ის სტრატეგიას წარმოადგენს დამოკიდებულებების ცვლილების შეტანაში უმცირესობებისა და უმრავლესობების ჯგუფების ჩართვა, რათა მოხდეს მეტი ტოლერანტობისა და მრავალფეროვნებისათვის მზაობა. სხვადასხვა ეთნიკური და რელიგიური ჯგუფების (კულტურული და სოციალური ასპექტები) შესახებ ინფორმაციის მიხედვით, ეს ჯგუფები სწორედ ამგვარად არიან დანაწილებულნი, რის საფუძველზეც თვითუზრუნველყოფს და ხელს უწყობს უმცირესობათა ჩართულობას სოციალურ, პოლიტიკურ და კულტურულ ცხოვრებაში. განსაკუთრებული ყურადღება უნდა მიექცეს უმცირესობიების ქალთა გაერთიანებასა და უფლებამოსილებებს ამგვარ აქტივობებში.

ღია სივრცე სამოქალაქო საზოგადოებისათვის

ICCN-ის მესამე ამოცანა არის დაინახოს, რომ საქართველოში სამოქალაქო საზოგადოება ინარჩუნებს ღია სივრცეს სოციალურ და პოლიტიკურ დებატებში, ხელს უწყობს დემოკრატიულ ღირებულებებს, ამოწმებს და ბალანსების ძალაუფლებას, გენდერული თანასწორობასა და გარემოს მდგრად გამოყენებას.

ამ მხრივ კიდევ ერთი ძირითადი პრობლემა არის დემოკრატიული მმართველობის პრინციპები, რომლებიც ჯერ კიდევ ცუდადაა დანაწილებული და გატარებული საზოგადოებაში. ისეთი კონცეფციები, როგორიცაა ადამიანის უფლებები, გამოხატვის თავისუფლება, რელიგიის თავისუფლება და კანონის უზენაესობა, ჯერ კიდევ არ არის ნათლად გაგებული, ინსტიტუციონალიზებული და გატარებული.

სამოქალაქო საზოგადოების აქტორების როლი (ICCN-იც აგრეთვე) ამ კუთხით საკმაოდ მნიშვნელოვანია. საჭიროა დემოკრატიული პროცესების გატარება, რაც გულისხმობს ჩვენი ტრადიციული განწყობისა და ცხოვრების წესის ტრანსფორმაციას.

ICCN-ის სტრატეგიას ასევე წარმოადგენს საზოგადოების თვითშეგნების ამაღლება ლიბერალურ ფასეულობებასთან მიმართებაში და აქტიური დისკუსიების სახით გატარება საზოგადოებაში, რათა ამ ფასეულობებით დაინტერესებული ადამიანების ჩართვა მოხდეს კონკრეტულ პრობლემებსა და საჭიროებებზე დისკუსიისას.

ორგანიზაციული განვითარება

ICCN-ის მეთხე მიზანს წარმოადგენს ICCN-ის ძლიერ ორგანიზაციად გადაქცევა, პრაგმატული მიდგომებით, კარგი მენეჯმენტით, ნათელი პროცედურებითა და ფინანსური სტაბილურობით.

პირველი 10 წლის განმავლობაში ICCN-ი მოქმედებდა როგორც პიონერი ორგანიზაცია ქართულ საზოგადოებაში. ჩამოყალიბდა არასამთავრობოთა კოალიცია, შეიქმნა კვლევითი ბიურო და მშვიდობისა და შერიგების შეტყობინება გაივრცელებულ იქნა მთელს ქვეყანაში. სწორედ ეს უძღვიდა წინ ვარდების რევოლუციას, რომელმაც ხელი შეუწყო ბრძოლას კორუფციისა და ცუდი მმართველობის წინააღმდეგ. ამ ინტენსიურ პერიოდში, ორგანიზაციებისათვისათვის კადრების დასაკომპლექტებლად ადამიანთა საჭირო რაოდენობის მოძიება რთული იყო, ასევე შეუძლებელი იყო დაფინანსება, რაც ორგანიზაციების გაძლიერებისათვის, სწავლებისა და განვითარების პროცესების კუთხით აუცილებელია. 2006 წლის შეფასების პროცესმა აჩვენა შესაბამისობა და ICCN-ის სტრატეგიული ღირებულება, თუმცა ამავე დროს გამოვლინდა ორგანიზაციული სისუსტეც:

შეფასების ჯგუფის აზრით, თუ როგორ უნდა გაუმჯობესდეს და გაძლიერდეს ICCN-ის ორგანიზაციული და ინსტიტუციონალური მოცულობა. ასევე ორგანიზაციული შეფასების სტადიების მიხედვით, კარგი იქნებოდა თუ (...) ICCN-ის ინსტიტუციონალური მოცულობა მიიპყრობდა სათანადო ყურადღებას და გამოირჩეოდა ორგანიზაციული და დაფინანსებადი პარტნიორებისაგან როგორც პრიორიტეტი, რათა მომხდარიყო ორგანიზაციული მდგრადობის გაძლიერება

არსებობს ICCN-ის, როგორც არა-სახელმწიფოებრივი აქტორის, გაუმჯობასთან დაკავშირებული საერთო სტრატეგიის კომპეტენცია, ორგანიზაციის შიდა მმართველობა, შიდა სტრუქტურა, ორგანიზაციის მკაფიო ლიდერობა, ადამიანური რესურსების განვითარება ზოგადად და პროექტის ციკლის ფარგლებში, კერძოდ მენეჯმენტის კომპეტენციები, ორგანიზაციული სწავლება და რამოდენიმე პრაქტიკული საკითხი როგორიცაა საოფისე ფართი და ტექნიკური უზრუნველყოფა .

სტრატეგიის დეფინიციის პროცესში 2008 წელს, ძირითადი საკითხი რაც უნდა განხილულიყო მცირე შენიშნვის სახით გამოვლინდა.

ლიდერობასთან მიმართებაში, შიდა მმართველობა და სტრუქტურა, შეთანხმებული იქნა რომ ორგანიზაციის მენეჯმენტის სტრუქტურა ამჟამად საკმაოდ გადინებადია. ეს გადინება თავდაპირველი მდგომარეობისას წარმოიშვა სირთულეების გამო, თუმცა მისი ამჟამინდელი მინუსი არის ის რომ პასუხისმგებლობების ნათელი დანაწილება არ ხდება, რაც გამოიხატება ანგარიშვალდებულების სიმცირითა და სამუშაოს აღწერისა და ანაზღაურების ყოყმანის გამო.

რაც შეეხება პროექტების მენეჯმენტის ციკლს, მიღწეული იქნა შეთანხმება ანგარიშგება, დაგეგმვისა და მონიტორინგის სისუსტის შესახებ, რაც თავის მხრივ ვერ უზრუნველყოფს სამუშაო პროცესის კომპლექსურობასა და შედეგზე ორიენტირებულ თანამშრომლობას ხელმძღვანელობას შორის. ეს ნათელია, რაც გამოიხატება ნაკლებად სანდო დოკუმენტაციურ სისტემაში.

მესამე სისუსტე, რაც უნდა აღინიშნოს არის ადამიანური რესურსების განვითარება. ICCN-ს არ ძალუძს მიაღწიოს ორგანიზაციის სწავლებების, ცოდნის გაზიარებისა და მთეოდოლოგიური განვითარების მაღალ დონეს, თუ არ არსებობს საამისო რესურსები და შესაძლებლობები შესაბამისი სწავლებებისა და სისტემატური რეფლექსისა პერსონალისათვის.

საბოლოოდ, ამგვარი ჩავარდნების შედეგად, ფინანსური რესურსებით უზრუნველყოფა უფრო არასტაბილურია ვიდრე სასურველი ან საჭირო.

ICCN-ის სტრატეგია, პრიორიტეტი მიანიჭოს ოთხ საკითხს მომავალი წლისათვის, წარმოადგენს ამ საკითხების წლიური დაგეგვისა და პასუხისმგებელ პერსონალზე მონიტორინგის პროცესში ინტეგრირებას. გაუმჯობესება ეტაპობრივად განვითარდება და დაინერგება გარე კონსულტანტების დახმარებით.